Assalomu alaykum! “Gulxan” jurnali saytiga xush kelibsiz!

Saytimizda bir-biridan qiziqarli maqolalar, hikoyalar, ertaklar va she’rlarni o‘qishingiz mumkin. Turli fanlarga oid ma’lumotlar bilimlaringizni yanada boyitishga yordam beradi!

Shoxdor

Ko‘klam keldi deguncha barcha qoramollarni, ya’ni podalarni tog‘ning yuqoriroq qismiga haydardik. O‘tloq, dara-kamarlarni, sayhonliklarni egallardik. Ko‘pincha ularni o‘sha yerlarda qoldirib, o‘zimiz Mirzaqo‘rg‘onga qaytib kelardik. Bir-ikki kundan so‘ng yana xabar olardik. Men sakkiz yoshga kirgan bo‘lsam-da, hali maktabda o‘qimasdim. Otamga ergashib go‘yoki cho‘liqlik qilardim. Bir gal otam podadan xabar olish uchun menga bildirmay ketib qolibdi. Lekin qaytgach, kutilmaganda bir gap aytib qoldi:

– Bizning podalar bilan bir alqor qo‘chqori qo‘shilib, o‘tlab yuribdi. Katta, shoxdor qo‘chqor. Suruvidan adashib, ajralib qolganmi yoki biror ovchi o‘qidan qochib, qoramollarga qo‘shilib qolganmi... bilmadim, – deb qoldi.

Yuragim hapqirib ketdi. Ertasi saharlab, podalarni qoldirgan kamarimizga yetib bordim. Ha, otamning gapi chippa-chin ekan. Ikki shoxi ikki buram bo‘lib ketgan, bellarining juni qizg‘ish-qoramtir, ko‘zlarining ichi chiroq piligiday yonib turgan qo‘chqor podalar orasida bemalol o‘tlab yurardi. U tarafdan qarab, bu tarafdan qarab rosa tomosha qildim. Bo‘ynilaridan quchoqlab olgim, shoxlaridan ushlab o‘ynagim keldi. Ammo oldiga yo‘latmasdi. Kundan-kun yaqinroq borib tomosha qilaman, katta-katta qora ko‘zlariga tikilaman. Ayniqsa, uning silliq tanasidagi mayin tuklar quyosh nurlarida ajib yaltirardi, qandaydir chaqnagandek uchqunlanardi. U goh-gohi old oyoqlarini yerga tars-tars urib qo‘yardi. Go‘yoki, menga nimadir aytmoqchi bo‘layotgandek...

Men Qo‘chqorni “Shoxdor” deb atadim. Unga o‘rganib qoldim, u ham mendan yotsiramay qo‘ydi. Bir-birimiz bilan qadrdonlarga aylanib qoldik. Kamarda men o‘zimga chayla qurib oldim. Har ikki kunda uyga borib, qotirma zog‘ora, non-pon olib kelaman.

Oh, bir kuni hammasi tamom bo‘ldi! Tushga yaqin Mirzaqo‘rg‘onga borib qaytsam... bir zabardast yigit Shoxdorimni bo‘rilarga qo‘yiladigan qopqonga tushirib o‘tiribdi. Titrab-qaqshab yigitga baqirib ketdim, uni ikki-uch marta ko‘rgan edim. Qorang‘ul dara-kamarlik Xo‘rozboy degan amakitob yigit edi. Qo‘llarimga tosh oldim, ammo unga otolmadim...

– Bu senlarning alqoring emas, xudoning alqori, mendan ko‘pdan buyon qochib yurgan edi, qopqonga chap berib, – dedi u, – go‘shtidan bir sonini beraman, uyingga olib borasan...

– Olmayman! Kerak emas! – dedim keskin.

– O‘zing bilasan!... Oyog‘im uzun, ko‘rpam kalta. Bola-chaqalar och, urushning tugaganiga ko‘p bo‘lgani yo‘q. Muhtojlik alqorni emas, odamni ham qonga belantiradi. Katta bo‘lganingda buni tushunib olasan. Aytmoqchi, o‘lan-qo‘shiq aytarmishsan...

Ha, yillar shuvillab o‘tib ketdi. Tosh ostida alaf bo‘lib qolib ketmadim. “O‘lan-qo‘shiq” aytib-aytib, shoir bo‘ldim. Xo‘rozboy amakimni ham tushunganday bo‘ldim. Ammo, Shoxdor tushlarimda hamon paydo bo‘lib qoladi...

 

Azim Suyun

2016–2017 © “Gulxan” jurnali tahririyati. Barcha huquqlar himoyalangan. Saytdan ma’lumot olinganda manba ko‘rsatilishi shart.